و اصطفاء برسانم » ، كه : فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 32 » . پس اسماء خمسه را از حقّ تعالى متلقّى شد و دعا كرد كه : « اللّهمّ بجاه محمّد و علىّ و فاطمة و الحسن و الحسين عليهم السّلام ان تصلّى على محمّد و آله الطّيّبين و ان تغفر لي خطيئتي » « 33 » . پس توبهء او ، به توسّل و تشفّع « 34 » به آن بزرگواران مقبول گرديد و به مقام اجتباء و اصطفاء رسيد ، و هدايت يافت به محلّ حقايق عهد و توحيد و نبوّت و ولايت آن بزرگواران كه در اوّل ، حقّ تعالى به او فرموده بود و به سبب گرفتارى به لغزش و خطيئه و هبوط به ارض و حرمان از جوار پروردگار ، فراموش كرده بود ، و به طفيل ايشان برگزيدگى يافت ؛ به خلاف « ابليس » كه به سبب حسد و كبر بر جاه « آدم » ، مردود و ملعون حقّ تعالى گشت تا روز قيامت . پس حسد بر نعمت دين و قرب و جاه در نزد ربّ العالمين ، باعث كفر و هلاكت حاسد است . و چنين مپندار كه اين افتتان و امتحان از براى « ابليس » و ملائكه بود ، بلكه از براى تمام اولاد « آدم » در هر قرن و عصر از اعصار انبيا بوده ؛ چنان‌كه حقّ تعالى مىفرمايد كه : الم * أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ « 35 » : « آيا گمان مىنمايند مردم كه واگذاشته مىشوند كه بگويند :

--> ( 32 ) - پس آدم ( ع ) از خداى تعالى كلماتى چند فراگرفت ( و خداى را بدان كلمات سوگند داد ) تا بر او بخشيد ، چه او توبه‌پذير و رحيم است : سورهء 2 آيهء 37 ( 33 ) - بار خدايا ! تو را به جاه و منزلت محمّد و علىّ و فاطمه و حسن و حسين - كه بر آنان درود باد - سوگند ، آنكه بر محمّد و دودمان پاك او درود فرستى و گناه مرا بيامرزى : « البرهان » 1 : 358 و 361 ( قريب المضمون ) ( 34 ) - شفاعت خواستن ( 35 ) - سورهء 29 آيهء 1 و 2